Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017
κριτησ η βουβη πλειοψηφια

ΚΡΙΤΗΣ Η ΒΟΥΒΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ

του ΚΩΣΤΑ ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ 

Αν και είναι νωρίς και πολύ παρακινδυνευμένο να μιλήσει κάποιος για τη θετική έκβαση σε βάθος τριετίας του σχεδίου στήριξης της ελληνικής οικονομίας, ωστόσο κάθε σώφρων πολίτης σίγουρα θα αισθάνθηκε μια κάποια ανακούφιση από την δειλή πρόοδο που εμφάνισαν τα δημοσιονομικά της χώρας το τελευταίο τρίμηνο.

Ακόμα και οι ψυχροί τεχνοκράτες της τρόικας είχαν αρκετούς λόγους να επαινούν την προσπάθεια που γίνεται από τον ελληνικό λαό για αλλαγή πορείας. Βέβαια εκπροσωπούν τους δανειστές μας και είναι λογικό να μας δίνουν εύσημα όχι επειδή νοικοκυρεύουμε τα του οίκου μας, ή γιατί μας αγαπάνε, αλλά γιατί ανακτάμε την αξιοπιστία μας, με επακόλουθο να διασφαλίζουν και αυτοί τα χρήματά τους.

Ας παρακάμψουμε τις ανεύθυνες κραυγές που μιλούν για μάχες κατά του μνημονίου, χωρίς φυσικά να έχουν να αντιπροτείνουν κάτι, προφανώς γιατί η κατάσταση της χώρας επέβαλε αυτό το μονόδρομο, αλλά και εκείνους που νομίζουν ότι θα αποκομίσουν οφέλη επενδύοντας στην καταστροφή, και ας δούμε πόσες ευκαιρίες για αλλαγές δίνει η κρίση. Μπορούσε να φανταστεί κανείς τι θα γινόταν πριν κάποια χρόνια αν μιλούσε πολιτικός για αλλαγές στο ασφαλιστικό που έφθανε στα όρια της βιωσιμότητάς του; Θυμηθείτε τι έγινε με το νομοσχέδιο Γιαννίτση. Ή αν τολμούσε κυβέρνηση να μιλήσει μόνο για μελλοντικό άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, νέκρωνε με μιας η χώρα.

Τι βλέπουμε; Παρά την απαξίωση που παρατηρείται στις σφυγμομετρήσεις του πολιτικού συστήματος και των πολιτικών συλλήβδην, οι πολίτες είναι πολύ πιο μπροστά, τουλάχιστον αυτοί που δεν ανήκουν στους όλο και συρρικνωνόμενους  κομματικούς στρατούς, και είναι έτοιμοι να δεχθούν και να στηρίξουν αλλαγές που έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και δεκαετίες. Παρατηρούμε λοιπόν πως ακόμα και μέλη των προνομιούχων συντεχνιών, να μην αρνούνται την αναγκαιότητα των αλλαγών και να δίνουν μάχες οπισθοφυλακής για να έχουν, δικαίως, όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες.

Στο τοπίο που έχει διαμορφωθεί, όσοι κομματικοί οργανισμοί επιμένουν να λειτουργούν με όρους παρελθόντος στηρίζοντας άκριτα, κάθε οργανωμένη κοινωνική ομάδα που πλήττονται τα χαριστικά προνόμιά της, είναι σχεδόν βέβαιο ότι γρήγορα θα βρεθεί εκτός τόπου και χρόνου.  Ήδη όπως φαίνεται στις ποιοτικές αναλύσεις των μετρήσεων της κοινής γνώμης, μια τεράστια βουβή πλειοψηφία στέκεται κριτικά απέναντι σε φορείς, σε κόμματα και σε πρόσωπα, και συνειδητοποιημένη είναι έτοιμη να επιβραβεύσει αυτούς που έντιμα παλεύουν για ένα καλύτερο μέλλον ή να στείλει στον καιάδα αυτούς που εξακολουθούν να την εμπαίζουν.