Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΣ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΣ

Ο Ανδρέας, μετά από ένα σύντομο "πέρασμα" στην δημοσιογραφία (μόλις... 25 χρόνων!), συνεχίζει πεισματικά να δηλώνει αμετανόητος οπαδός της "κίνησης", της καθαρής ματιάς, εχθρός του "δήθεν" και των ξεθωριασμένων αποχρώσεων. Διετέλεσε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, ταξίδεψε αρκετά, μάζεψε τις "εικόνες" του και σήμερα ζει μερικά βουνά μακρύτερα από την πόλη που μεγάλωσε, έζησε κι αγάπησε πολύ.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΣ
κι ομωσ οι δρακοι υπηρξαν στ΄αληθεια…

ΚΙ ΟΜΩΣ ΟΙ ΔΡΑΚΟΙ ΥΠΗΡΞΑΝ ΣΤ΄ΑΛΗΘΕΙΑ…

Διεθνής ομάδα παλαιοντολόγων ανακάλυψε στην έρημο Γκόμπι της βορειοδυτικής Κίνας το απολίθωμα του αρχαιότερου πτερόσαυρου που έχει βρεθεί μέχρι σήμερα. Ζούσε, λέει, πριν από περίπου 163 εκατ. χρόνια και πήρε το όνομα Κρυπτοδράκων (κρυμμένος δράκος)…

Αποστομωτική η «απάντηση» -σκέφτομαι- σε όσους βλακωδώς πίστεψαν ότι αυτά τα περίεργα πλάσματα της φύσης είχαν απλώς στριμωχτεί στην παιδική φαντασίωση. Οι δράκοι ήταν και, μπορώ ανέτως ν’ αποδείξω, ότι συνεχίζουν να ‘ναι εδώ! Κρύφτηκαν, όπως τότε και τώρα, πίσω από παραδοχές και ιδιότυπα αξιώματα, που επεβλήθησαν κατά το δοκούν, σε κάποιες περιπτώσεις απεδείχθησαν εύπεπτα, σε άλλες όχι, αλλά έκαναν αιφνιδιαστικά την εμφάνισή τους όταν think tanks της εποχής διέβλεψαν εύκολη διέξοδο στις ανομολόγητες επιδιώξεις τους.

Κι επειδή, περί παραδοχών και… (κρυπτο)δράκων ο λόγος -εκλογές άλλωστε έρχονται- καλό θα ’ταν μετά απ’ όλα όσα έχουν προηγηθεί σ’ αυτή τη χώρα και όσα συνεχίζουν να την ταλαιπωρούν και να την πληγώνουν να σοβαρευτούμε.

Η παραφιλολογία της περιόδου; Το… «χρίσμα». Η απευκταία «ταμπελίτσα» πριν, αλλά όχι μετά την κάλπη. Οι άναρθρες αποκρουστικές κραυγές και τα θεωρήματα προς άγραν ψήφων και εκείνων που το (κρυπτο)διαθέτουν, αλλά και των άλλων που εκουσίως ή ακουσίως πήραν αποστάσεις ασφαλείας από αυτό και τα επιγενόμενά του…

Όχι δεν είναι και, σε τελευταία ανάλυση, δεν μπορεί να ‘ναι όλοι ίδιοι. Και το ξέρουν καλά αυτό οι όψιμοι απολιτίκ δημοσιολογούντες, υπερασπιστές της πλήρους ισοπέδωσης προς ίδιον φυσικά όφελος.

Δεν μπορεί να ποινικοποιείται το αίτημα για  ριζική ανανέωση προσώπων και το ακηδεμόνευτον του πράγματος. Δεν μπορεί να στηλιτεύεται το αίτημα για νέα αρχή. Η ανάγκη ενός διαφορετικού μοντέλου διαχείρισης στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Κι αυτό να γίνεται με λάσπη και ανίκανα σε σοβαρή κριτική επιχειρήματα καφενείου.

Παρότι δεόντως (και δικαιολογημένα) υποψιασμένοι με όσα προηγήθηκαν πίσω από τις κλειστές πόρτες και του στυφού της γεύσης ενεργειών που κάποιοι σκοπίμως λανσάρουν μεταξύ τύρου και αχλαδιού ως… «ολιγωρίες», κάποιοι πείστηκαν. Άλλοι υποκινούμενοι από τις μωροφιλοδοξίες τους κι άλλοι γιατί μόνον ο απόλυτος σεβασμός ενός τέτοιου πλαισίου αρχών θα μπορούσε να εξασφαλίσει οριστική διαγραφή στο παρελθόν, τα λάθη και τις παραλείψεις του, παραχωρώντας την σκυτάλη στην προκοπή. Να όμως που η δύναμη της συνήθειας, οι άγραφοι –αλλά κραταιοί όπως αποδεικνύεται για πολλοστή φορά- νόμοι της «φυλής», ήταν και παραμένουν εδώ.

Δυστυχώς, αυτοί είναι που μεθοδευμένα επεκράτησαν των παραπλανητικών εξαγγελιών, πριν καν αλέκτωρ φωνείσαι… τρεις. Τουλάχιστον αυτό όμως, είναι θετικό… Και είναι θετικό γιατί έδιωξε την αρχική θολούρα, περί των πραγματικών προθέσεων και των ανομολόγητων στοχεύσεων κάποιων εκ των πρωταγωνιστών.

Τρανή απόδειξη η ευθεία εμπλοκή ανθρώπων, συμπολιτών μας, που δικαιούνται από τον νομοθέτη να διεκδικήσουν την ψήφο, παρότι η επαγγελματική τους δραστηριότητα σχετίζεται ή σχετίστηκε με την εκπροσώπηση του Κράτους σε όποια εκδοχή του. Παρότι η διαδρομή τους ταυτίστηκε ή ταυτίζεται με τις «δράσεις» του Δήμου ή της Κοινότητας. Αμέσως ή εμμέσως. Με ή χωρίς απευθείας ανάθεση… Με ή χωρίς την σιωπηρή ανοχή. Με ή χωρίς εμφανείς διαπλοκές ή τέλος πάντων ενέργειες επιδεχόμενες ερμηνειών.

Η κουβέντα περιστρέφεται γύρω ή πέριξ του «χρίσματος» και του «ακηδεμόνευτου» όταν κρατικοί υπάλληλοι με ελεγκτικό ρόλο στις τοπικές κοινωνίες επιτρέπει ο νομοθέτης να διευρύνουν (με όλα τα μέσα;) τον «ρόλο» τους. Γι’ αυτό και είναι βαθύτατα υποκριτική, βαρύτατα βλαπτική και δόλια. Γι’ αυτό και η αποστασιοποίηση και ο περίγελος. Γιατί μοιάζει (και δικαίως) με αναδιανομή. Με τακτοποίηση λογαριασμών, μακροημέρευση και βαλάντια. Με την βούλα του Κράτους. Την ευλογία του, τις εκδοχές του και πολλούς άλλους φυσικά που παρεπιδημούν γύρω ή πίσω από αυτό. Και ο νοών, νοείτω…

Ας αφήσουν λοιπόν το καλαμπουράκι, τους δράκους και το πινκ-πονγκ ονοματολογίας προσώπων που δοκιμάστηκαν. Που… ενεπλάκησαν. Κι αν δεν το κάνουν, γιατί, ξέρω καλά, δεν θα το κάνουν, τουλάχιστον έλεος, ας σταματήσουν να διαφημίζουν τις αποκρουστικές τους συνήθειες, φαντάζομαι λόγω παντελούς έλλειψης της αίσθησης του μέτρου…