Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης.
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφεί στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal, το οποίο ίδρυσε μαζί με τον Αλφόνσο Βιτάλη.
Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται πιο οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, ως διευθύνων σύμβουλος της Apertus Alveo Communications...
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
ισλανδικοσ τροποσ

ΙΣΛΑΝΔΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ

Στις Βρυξέλλες οι Ευρωπαίοι ηγέτες αποφάσισαν για το μέλλον της Ευρώπης υπό το άγρυπνο βλέμμα των “αγορών”. Με τις υποδείξεις κορυφαίων τραπεζιτών και ειδικών επί των χρηματοπιστωτικών, οι Ευρωπαίοι ηγέτες διαπραγματεύτηκαν μια λύση σε ένα αντικείμενο που ουδόλως γνωρίζουν.

Αναζήτησαν μια τεχνική λύση σε ένα πολιτικό πρόβλημα. Το περίεργο θα ήταν να κατέληγαν σε λύση που θα ξέφευγε από τα όρια των αγορών. Θα επρόκειτο για μια μικρή επανάσταση.

Κι όμως κάπου αλλού, στην Ισλανδία, υπήρξε επανάσταση. Έγινε με ειρηνικό, δημοκρατικό, πολιτικό τρόπο. Το περίεργο είναι τα ΜΜΕ αναφέρθηκαν ελάχιστα σε αυτήν. Δεν έκαναν ζωντανές συνδέσεις και δακρύβρεχτα ρεπορτάζ όπως στις “επαναστάσεις” της Αιγύπτου, της Τυνησίας, της Λιβύης που καθήλωναν τη διεθνή κοινή γνώμη. Προφανώς γιατί επαναστάσεις τύπου Ισλανδίας είναι δύσκολα αντιληπτές στο “μέγα πλήθος” των απανταχού “Αγανακτισμένων” και “Κατατρεγμένων”.

Για την Ιστορία πάντως, στην Ισλανδία εφαρμόστηκε για πρώτη φορά σε μικρή κλίμακα το πείραμα που μάλλον εφαρμόζεται σήμερα στον ευρωπαϊκό Νότο. Εκεί, λοιπόν, σε μια χώρα με άρτια δημόσια διοίκηση, με οργανωμένη κοινωνία, με πολίτες υψηλού μορφωτικού επιπέδου, με πλουτοπαραγωγικές πηγές και εξωστρεφή οικονομία (διαχρονικά ζητούμενα για πολλές χώρες), συνέβη κάτι το απροσδόκητο. Η χώρα-υπόδειγμα πτώχευσε!

Επί της ουσίας οι τράπεζες είχαν πτωχεύσει και επιχειρήθηκε να πληρώσουν τα βάρη οι πολίτες. Με νόμο, το χρέος των 3.500 εκ. € προς τις τράπεζες της Μ. Βρετανίας και της Ολλανδίας έπρεπε να πληρωθεί από τις ισλανδικές οικογένειες επί 15 χρόνια με 5,5% επιτόκιο. Οι Ισλανδοί αρνήθηκαν να πληρώσουν και διαδήλωσαν ειρηνικά. Το Γενάρη του 2010 η πίεση του κόσμου εξανάγκασε τον πρόεδρο να μη θέσει σε ισχύ το νόμο και να ανακοινώσει ότι θα υπάρξει δημοψήφισμα. Το Μάρτιο του ίδιου έτους, το ΟΧΙ στην πληρωμή βρήκε απήχηση στο 93% των ψηφοφόρων. Αμέσως άρχισε δικαστική έρευνα για τις ευθύνες της κρίσης. Τραπεζίτες και υψηλόβαθμα στελέχη συνελήφθησαν ή εγκατέλειψαν τη χώρα.

Οι πολίτες με συνελεύσεις που πραγματοποιούνται σε όλη τη χώρα, ανέλαβαν να συγγράψουν νέο Σύνταγμα και για το λόγο αυτό εκλέχτηκαν 25 πολίτες, χωρίς κομματικές εξαρτήσεις. Το σώμα άρχισε τις εργασίες το Φεβρουάριο του 2011 και σύντομα το νέο Σύνταγμα θα παρουσιαστεί για να επικυρωθεί από την υπάρχουσα Βουλή και από την επομένη, την αναθεωρητική, που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές. Όσο για τις ιδιωτικές τράπεζες που πτώχευσαν; Εθνικοποιήθηκαν.

Τη σχέση έχουν οι αποφάσεις των Ισλανδών με τις αποφάσεις των Ευρωπαίων ηγετών; Όση σχέση μπορεί να έχουν οι Ισλανδοί με τους Έλληνες, Πορτογάλους, Αιγύπτιους, Τυνήσιους κοκ…