Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017
η εξωτερικη πολιτικη τησ ελλαδασ στη νεα εποχη

Η ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

των ΙΩΑΝΝΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, ΒΑΣΙΛΗ ΔΑΜΗΡΑ 

Σε ένα διεθνές περιβάλλον, που διαρκώς μεταβάλλεται και εξελίσσεται, καθώς η δυναμική που αναπτύσσουν κράτη και διεθνείς οργανισμοί δημιουργεί νέες συνθήκες και διαμορφώνει νέους συσχετισμούς δυνάμεων, η Ελλάδα είναι ανάγκη να ακολουθήσει την νέα εποχή και να ανταποκριθεί στις νέες απαιτήσεις για να ενισχύσει τη θέση και τον ρόλο της στην παγκόσμια σκηνή, να συμμετέχει στο διεθνές γίγνεσθαι και να αντιμετωπίσει τους κινδύνους, που ήδη διαφαίνονται στον ορίζοντα.

Ως εκ τούτου, η Ελλάδα οφείλει να αποκτήσει σχέδιο εξωτερικής πολιτικής! Ένα σχέδιο που θα έχει διάρκεια στο χρόνο, θα έχει σταθερότητα και δεν θα μεταβάλλεται με την εναλλαγή των πολιτικών κομμάτων στην εξουσία. Η εξωτερική πολιτική επιβάλλεται να αποκτήσει νέο προσανατολισμό… Προσανατολισμό πολιτικό και οικονομικό… Προς τούτο, η Ελλάδα καλείται να παρακολουθήσει τους νέους πολιτικούς συσχετισμούς και την κατεύθυνση της Αμερικανικής και της Ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής, να παρακολουθήσει την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας και τις νέες οικονομικές δυνάμεις που αναδύονται, να συμμετέχει ενεργά στην πολιτισμική συνάντηση των λαών για να συνάψει σχέσεις συνεργασίας, να δημιουργήσει συμμαχίες και να αναβαθμίσει τις διεθνείς της σχέσεις.

Ωστόσο, σήμερα στην Ελλάδα υπάρχει αναντιστοιχία μέσων και στόχων ως προς την άσκηση της πολιτικής. Η εικόνα μα και η συνολική κατάσταση της χώρας δυσχεραίνουν την επίτευξη των στόχων της εξωτερικής πολιτικής, καθώς προϋπόθεση για την επιτυχή άσκησή της είναι η ισχυρή οικονομία και προαπαιτούμενο οι βαθιές διαρθρωτικές τομές ενός παρακμάζοντος μοντέλου διακυβέρνησης. Μόλις πρόσφατα η χώρα άγγιξε το όριο της οικονομικής καταστροφής, υπέστη έναν ανηλεή διεθνή διασυρμό, εξαιτίας των εσφαλμένων πολιτικών επιλογών των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης, που απεμπόλησαν κάθε ευκαιρία εξέλιξης και προόδου, με αποτέλεσμα σήμερα να αδυνατεί να παράξει πολιτική στο εσωτερικό της, καθώς εισέρχεται σε βαθιά κρίση, η οποία είναι πρωτίστως πολιτική και κοινωνική και δευτερευόντως οικονομική. Είναι κρίση θεσμών και αξιών, που απειλεί την κοινωνική συνοχή και μέλλει να προκαλέσει τριγμούς στις δομές της Ελληνικής κοινωνίας, που αμφισβητεί το σαθρό πολιτικό σύστημα.

Κατ΄ακολουθίαν, η διαπραγματευτική ικανότητα της Ελλάδας έχει υποβαθμισθεί και η παρουσία της στο διεθνές περιβάλλον έχει τρωθεί! Η Ελληνική εξωτερική πολιτική πάσχει από έλλειψη οραματισμού και ρεαλισμού. Η Ελλάδα και ο Ελληνικός πολιτισμός κινδυνεύουν να εκλείψουν από την παγκόσμια σκηνή. Τα τελευταία χρόνια η κρατική μηχανή έχει αναπαράγει κυρίως φαυλοκρατία και διαφθορά. Έτσι η Αθήνα δεν μπορεί να βρεί λύση για την Κύπρο, το Αιγαίο και το Μακεδονικό.

Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ ακολουθούν μια λαικiστικη συναισθηματική εξωτερική πολιτική, που δημιουργεί την εικόνα, πως οι Έλληνες είναι θύματα της παγκοσμιοποίησης. Αυτή η πολιτική κατάσταση έχει περιορίσει την Ελλάδα σε μια κουκίδα στον παγκόσμιο γεωπολιτικό χώρο. Η Τουρκία παράλληλα εκτελεί το δόγμα του «νεο-Οθωμανισμού». Πατέρας αυτού του δόγματος ήταν ο Τουργκούτ Οζάλ. Το νέο τουρκικό δόγμα αποσύρει την Ελλάδα απο το Αιγαίο και τον ευρύτερο μεσογειακό χώρο. Η Άγκυρα παρουσιάζεται ως ο νέος γεωπολιτικός ηγεμόνας, ενώ η Ελλάδα ως ο κομπάρσος της περιοχής. Επομένως, η Αθήνα πρέπει να εγκαινιάσει μια νέα περίοδο δυνατής συνεργασίας με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Η Ελληνική κυβέρνηση για να θέσει τις βάσεις για μια καινούργια ρεαλιστική γεωπολιτική και γεωστρατηγική εποχή στην εξωτερική της πολιτική, πρέπει να δημιουργήσει τις κατάλληλες προϋποθέσεις… να παράσχει υψηλή εκπαίδευση, καλές αμυντικές υποδομές και σωστή τεχνογνωσία για τα αμυντικά και τα εξωτερικά θέματα. Ειδικότερα, τα καινούρια οπλικά συστήματα και οι καινούριες αμυντικές επιχειρησιακές δομές και αντιλήψεις θα πρέπει να έχουν σαν στόχο, πως να κάνουν τις ένοπλες δυνάμεις σύγχρονες και ικανές για την άμυνα της Ελλάδας. Είναι απαραίτητο οι ΄Ελληνες πολιτικοί να καταλάβουν την γεωπολιτική της Ελλάδας.
 
Καθίσταται σαφές, πως η αναγκαιότητα σχεδιασμού της εξωτερικής πολιτικής προβάλλει τώρα πιο έντονα παρά ποτέ, καθώς οι Η.Π.Α. επιζητούν την εξομάλυνση των Ελληνοτουρκικών σχέσεων με την παράλληλη αποσύνδεσή τους από τον κανόνα της ισορροπίας δυνάμεων στο Αιγαίο, όπως εφαρμόζονταν μέχρι σήμερα. Περαιτέρω, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη, πως η Αμερικανική εξωτερική πολιτική έχει καταστήσει την Τουρκία «ρυθμιστή» στη Μέση Ανατολή, γεγονός που ενισχύει τις επιδιώξεις της Άγκυρας! Το μεγαλεπήβολο σχέδιο του Νταβούτογλου τοποθετεί την Τουρκία μεταξύ Δύσης και Ανατολής και της επιφυλάσσει τον ρόλο της υπερδύναμης στην περιοχή. Αφετηρία αποτέλεσε η επίλυση των προβλημάτων που αντιμετώπιζε παλαιότερα με τον Αραβικό κόσμο. Το επόμενο βήμα ήταν να γίνει χρήσιμη για τα συμφέροντα της Αμερικής προκειμένου να αναβαθμισθεί από τον Μπαράκ Ομπάμα, να εξελιχθεί σε υπολογίσιμο εταίρο και να αποτελέσει τον διαμεσολαβητή μεταξύ Η.Π.Α. και Μέσης Ανατολής, καθώς η τελευταία συγκεντρώνει το Αμερικανικό ενδιαφέρον.

Την ίδια ώρα η Τουρκία αναδεικνύεται ως η εικοστή οικονομία παγκοσμίως! Η δύσκολη εσωτερικά ισορροπία μεταξύ κοσμικού κράτους και Ισλάμ δεν εμπόδισε τον Ερντογάν, που είναι εκλεγμένος Ισλαμιστής, να οδηγήσει την οικονομία της χώρας του σε ανοδική πορεία με το υψηλότερο ΑΕΠ στο μουσουλμανικό κόσμο. Ειδικότερα, η Τουρκία κατάφερε να γίνει σημαντική για Ρωσία και Ευρώπη ως ενεργειακός κόμβος, ενώ παράλληλα επεξεργάζεται το πυρηνικό της πρόγραμμα μετά την υπογραφή συμφωνίας με τη Ρωσία, η οποία την εφοδιάζει με τεχνολογία αιχμής. Παρότι η Τουρκία επικαλείται ειρηνικούς σκοπούς και την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, κανείς δεν αποκλείει το ενδεχόμενο στρατιωτικής χρήσης της πυρηνικής ενέργειας, με ορατό τον κίνδυνο ανατροπής των αναλογιών στο Αιγαίο.

Κατά συνέπεια, η Ελλάδα δεν έχει δικαίωμα να αδρανεί αφήνοντας την πρωτοβουλία κινήσεων και το πλεονέκτημα στην Άγκυρα, δεν έχει δικαίωμα να υποχωρεί απέναντι σε μια προκλητική Τουρκία, που δεν κρύβει τις επεκτατικές της διαθέσεις, δεν έχει δικαίωμα να εθελοτυφλεί, όταν η γειτνίαση με την Τουρκία απειλεί την εύθραυστη ισορροπία δυνάμεων… Ωσαύτως, οφείλει να χαράξει εκ νέου την εξωτερική της πολιτική για να εξελιχθεί σε γεωπολιτική δύναμη της Μεσογείου και του Βαλκανικού χώρου, για να εισέλθει σε μια νέα εποχή, προκειμένου να προβάλλει τον ελληνικό, ελληνιστικό, ελληνορωμαϊκό και βυζαντινό πολιτισμό, κληροδότημα μιας ιστορίας τριών χιλιετηρίδων, που την ανέδειξε ως την κοιτίδα της Δημοκρατίας.