Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης.
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφεί στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal, το οποίο ίδρυσε μαζί με τον Αλφόνσο Βιτάλη.
Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται πιο οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, ως διευθύνων σύμβουλος της Apertus Alveo Communications...
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
η δημαρ πισω στην πολιτικη αυτοτελεια

Η ΔΗΜΑΡ ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΥΤΟΤΕΛΕΙΑ

Αν άκουγε κανείς την Κατερίνα Μάρκου να λέει στην συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΔΗΜΑΡ, πως “δεν δίνω το δικό μου κεφάλι να το μετρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ”, θα κατανοούσε τη βασική συλλογιστική που διατρέχει μια σημαντική μερίδα στελεχών του κόμματος – όπως κι αν αυτοί καταγράφονται ως “μειοψηφία”, “προεδρικοί” κοκ.

Η τάση για “πολιτική αυτοτέλεια” της ΔΗΜΑΡ, ως στρατηγική επιλογή, κερδίζει διαρκώς έδαφος στο εσωτερικό του κόμματος και φιλοδοξεί να επηρεάσει δημιουργικά τις απόψεις του Φώτη Κουβέλη, ο οποίος στην περίπτωση της “μικρής ΔΕΗ” και της πρότασης δημοψηφίσματος του ΣΥΡΙΖΑ, συναίνεσε σε αποφάσεις που υπηρετούν την παραπάνω συλλογιστική.

Δεν είναι μόνο η Κατερίνα Μάρκου που πιστεύει πως η “ανοικτή”, ίσως και “άνευ όρων” προσέγγιση με το ΣΥΡΙΖΑ θα σήμαινε το τέλος της ΔΗΜΑΡ, αλλά και πέραν τούτου πως δεν εγγυάται σε κανένα βουλευτή σίγουρη επανεκλογή. Είναι και άλλα στελέχη που υιοθετούν αυτήν την άποψη – αν και την διατυπώνουν διαφορετικά. Η ουσία πάντως είναι πως δεν θέλουν να γίνουν “ουρά” του ΣΥΡΙΖΑ, διότι απλά αυτό, είτε δεν τους ταιριάζει ιδιοσυγκρασιακά (όπως θα έλεγε ο Γιάννης Πανούσης), είτε δεν συνεισφέρει στην προοπτική επανέννωσης της Κεντροαριστεράς (όπως θα έλεγε ο Σπύρος Λυκούδης), είτε γιατί δεν επιθυμούν από τώρα να δεσμευτούν σε κάτι που θα κληθούν να αποφασίσουν αργότερα και με διαφορετικές πολιτικές συνθήκες, ίσως (όπως θα έλεγε η Κατερίνα Μάρκου που δε συνδέει τη ΔΕΗ με τον Πρόεδρο Δημοκρατίας για τον οποίο θα αποφασίσει «όταν έρθει η ώρα»)

Για αυτό και μετά τον …πανικό που προκάλεσε η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, το ζήτημα φαίνεται πλέον να αντιμετωπίζεται με τη δέουσα ψυχραιμία και η ΔΗΜΑΡ να συνηγορεί τελικά στην αποσύνδεση του ζητήματος της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ με τις τακτικές κινήσεις του ΣΥΡΙΖΑ στο πλαίσιο αναζήτησης συμμαχιών για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο Φώτης Κουβέλης λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη τα επιχειρήματα των βουλευτών του, δεν επέμεινε στην αρχική του πρόταση, να στηριχθεί η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ με δυο επισημάνσεις (Πρώτον, ότι η ΔΗΜΑΡ τάσσεται υπέρ της απελευθέρωσης της αγοράς ενέργειας, μολονότι διαφωνεί με το θέμα της πώλησης της μικρής ΔΕΗ και συνεπώς η πρόταση για δημοψήφισμα θα αφορά μόνο στο ζήτημα αυτό, και δεύτερο ότι η εν λόγω πρόταση δεν σχετίζεται με κανένα άλλο θέμα και κυρίως με την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.) και για να εξασφαλίσει πλειοψηφία κατέληξε σε συμβιβαστική πρόταση για διαφορετική πρόταση της ΔΗΜΑΡ για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, αναγνωρίζοντας ωστόσο ότι παρότι διαφορετικές οι προτάσεις ως προς το ερώτημα, στο σύνολο θα πρέπει να αναζητηθεί ο ελάχιστος κοινός τόπος.

Σε κάθε περίπτωση, η αντίδραση της ΔΗΜΑΡ (κι ο εύλογος πολιτικός προβληματισμός που προκάλεσε στο εσωτερικό της) δείχνει πως το πρώτο ουσιαστικά, crash test του ΣΥΡΙΖΑ για την προεδρική εκλογή αποδείχθηκε ανεπιτυχές. Πολύ απλά ο ΣΥΡΙΖΑ κι η ηγετική του ομάδα δεν πείθουν πολιτικά όμορους βουλευτές να ακολουθήσουν. Ο Φώτης Κουβέλης, όπως έδειξε η στάση του στην πρώτη πολιτική δοκιμασία μετά τις Ευρωεκλογές επιμένει να βλέπει το ρόλο του ως “ρυθμιστή των εξελίξεων της Κεντροαριστεράς” να αναδεικνύεται μέσα από το πλαίσιο της πολιτικής μετριοπάθειας και της θεσμικής τάξης και όχι μέσα από πρόσκαιρους και συγκυριακούς πολιτικούς τακτικισμούς.

Η επιστροφή της ΔΗΜΑΡ στην συλλογιστική της πολιτικής αυτοτέλειας φαντάζει πλέον ορατή μετά από το διάστημα των πολιτικών ζυμώσεων και της αυτοκριτικής που ακολουθήσουν το ναυάγιο του κόμματος στις ευρωεκλογές.

Η άρνηση της Κατερίνας Μάρκου να δώσει το κεφάλι της για να το μετρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί τον ελάχιστο κοινό παρανομαστή στον οποίο φαίνεται πλέον να συμφωνούν στη ΔΗΜΑΡ. Άλλωστε, η συμπαθής βουλευτής Θεσσαλονίκης ανέκαθεν εξέφραζε τον κοινό παρανομαστή, διότι δεν είναι μέλος του κόμματος, δεν χαρακτηρίζεται “προεδρική” παρότι ουδέποτε αναντιώθηκε του Φώτη Κουβέλη τον οποίο και σέβεται, αλλά και που η φυσική αλλά και πολιτική της παρέα είναι ανάμεσα στον Γιώργο Κυρίτση, τον Γιάννη Πανούση και τον Δημήτρη Αναγνωστάκη. Εκπροσωπεί με απλά λόγια ένα ενδιαφέρον πολιτικό κοινό που δεν μπορεί να αγνοήσει καμία πολιτική δύναμη της Κεντροαριστεράς, πόσο μάλλον η ΔΗΜΑΡ…