Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΣΙΜΟΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΣΙΜΟΣ

Δικηγόρος Παρ' Αρείω Πάγω at
Ο Γιώργος Παπασίμος γεννήθηκε στο Κεφαλόβρυσο Τρικάλων στις 21-10-1960 από αγροτική οικογένεια. Τελείωσε το Λύκειο στα Τρίκαλα το 1978. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι δικηγόρος στον Άρειο Πάγο.Διετέλεσε ιδρυτικό μέλος της Κίνησης Ιδεών και Δράσης «ΠΡΑΤΤΩ», ενώ σήμερα είναι μέλος της "Πρωτοβουλίας 14ης Μάη".
Διετέλεσε αναπληρωτής Γραμματέας του Τομέα Διαφώτισης της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (1988 – 1993). Ιδρυτικό μέλος τουΔΗ.Κ.ΚΙ. (1995), μέλος της Πολιτικής Γραμματείας, εκπρόσωπος Τύπου αυτού έως το 2004 και υποψήφιος Βουλευτής στον Νομό Τρικάλων.Υποψήφιος Νομάρχης Τρικάλων το 2002, επικεφαλής της Νομαρχιακής Αγωνιστικής Συσπείρωσης (Ν.Α.ΣΥ.), όπου εκλέχθηκε Νομαρχιακός Σύμβουλος (2003 – 2006). Κατέθεσε ολοκληρωμένες προτάσεις για την δυναμική και ισόρροπη ανάπτυξη των Τρικάλων.
Αρθρογραφεί για διάφορα θέματα πολιτικής και κοινωνικής θεωρίας σε διάφορες ημερήσιες εφημερίδες της Αθήνας και των Τρικάλων («ΑΥΓΗ», «ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ», «ΕΡΕΥΝΑ», «ΠΡΩΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ» κ.λπ.). Συνεργάσθηκε με το περιοδικό «ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ» κατά την περίοδο 1988 – 1993. Τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας των Τρικάλων «Η ΕΡΕΥΝΑ» από το έτος 2007 έως σήμερα, με την στήλη «ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ».
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΣΙΜΟΣ
η ανατομια τησ  παγκοσμιασ καπιταλιστικησ κρισησ

Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Παρά τις επιμέρους ιδιαιτερότητες που μπορεί να υπάρχουν σε διάφορες χώρες, με χαρακτηριστική περίπτωση την Ελλάδα, όπου στις αντικειμενικές στρεβλώσεις του ελληνικού περιφερειακού καπιταλισμού έχουν προστεθεί κι αυτές που οφείλονται στον παρασιτισμό και τον μαυραγοριτισμό της οικονομικής ολιγαρχίας της και της ενσωμάτωσης σε αυτήν την ιδεολογία και λογική του πολιτικού συστήματος, δημιουργώντας έτσι, ένα ιδιότυπο κλεπτοκρατικό «τέρας», η εμβάθυνση και η αποκάλυψη των πραγματικών αιτιών της παγκόσμιας κρίσης, οδηγεί σε ένα στέρεο συμπέρασμα: ο «ανεμοστρόβιλος» που παρασύρει τον πλανήτη στο διάβα του, είναι η μετεξέλιξη και η μετάλλαξη του καπιταλισμού, σε ένα ανεξέλεγκτο, «μανιακό» και επικίνδυνο σύστημα.

Η μεγάλη και συνεχής κρίση, που υπάρχει σε διεθνές επίπεδο, έχει πλέον καταστήσει σε όλους προφανές ότι δεν έχει συγκυριακό χαρακτήρα, που προέκυψε από τυχαίους παράγοντες και αναστρέψιμες πολιτικές, αλλά αποτελεί δομική κρίση του κυρίαρχου σήμερα παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού συστήματος. Η κρίση αυτή έχει την αφετηρία της στη σοβαρή κρίση κεφαλαιακής υπερσυσσώρευσης, που εκδηλώθηκε από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 και, με κάποιες διακυμάνσεις, κορυφώθηκε με την τεράστια κρίση και ύφεση το καλοκαίρι του 2008 στην μητρόπολη του καπιταλισμού, τις Η.Π.Α.

Πρόκειται, δηλαδή, για μια κρίση που δεν προέρχεται απλώς από την ανεπαρκή ανάπτυξη των χωρών της περιφέρειας του καπιταλισμού και του τρίτου και τέταρτου κόσμου, όπου παρατηρούνται εκρηκτικές αρνητικές συνέπειες, αλλά κυρίως από την ανεξέλεγκτη και ανορθολογική ανάπτυξη του κεφαλαίου, στον ίδιο τον πυρήνα του ανεπτυγμένου μητροπολιτικού καπιταλισμού, αποτελώντας, έτσι, θεμελιακή κρίση του ίδιου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Είναι αλήθεια ότι τόσο η υποκατανάλωση (η ανεπαρκής δηλαδή ζήτηση), όπως και η συμπίεση του κέρδους από αυξήσεις μισθών και η βελτίωση της θέσεως των εργαζομένων στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, μπορεί να αποτελούν επιμέρους εκδηλώσεις, τροφοδοτώντας περιστασιακά τη γενικότερη κρίση, αλλά δεν αποτελούν τη θεμελιακή αιτία της.

Η σημερινή σφοδρή καπιταλιστική κρίση, η οποία εμφανίστηκε στις Η.Π.Α. τον Οκτώβριο του 2008 και συνεχίζεται αμείωτη και αυξανόμενη, είναι η χειρότερη κρίση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και όλα τα σημάδια δείχνουν ότι το γηρασμένο καπιταλιστικό σύστημα αδυνατεί να εξέλθει ομαλά από αυτήν. Υπάρχουν, μάλιστα, οικονομολόγοι μεγάλου βεληνεκούς, όπως ο Γκαλμπρέηθ, που υποστηρίζουν ότι ο καπιταλισμός ποτέ, ουσιαστικά, δεν ξεπέρασε την κρίση του ’29.

Η αδυναμία νέας οικονομικής άνθισης και αποτελεσματικής αυτοεπέκτασης του κεφαλαίου προσιδιάζει με τη σφορδή κρίση του 1929, όπου τότε, λόγω της αδυναμίας του καπιταλιστικού συστήματος να εξέλθει από την ύφεση, οδηγηθήκαμε στη μορφή του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού, όπου το κράτος ανέλαβε τον κεντρικό ρόλο της κεφαλαιακής συσσώρευσης σε εθνικό επίπεδο. Αυτή η εξέλιξη, σε συνδυασμό με τους, τότε, επικρατούντες αποκλεισμούς των επί μέρους εθνικών κεφαλαίων και αστικών τάξεων από τις Συνθήκες που υπογράφηκαν μετά τον τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και το αποικιοκρατικό σύστημα, αποτέλεσαν τη βασική αιτία του καταστρεπτικού για την ανθρωπότητα Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η διαφορά σήμερα με εκείνη την περίοδο είναι ότι ναι μεν δεν υφίσταται αποικιοκρατικοί αποκλεισμοί στα εθνικά κεφάλαια, λόγω της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, πλην όμως, η γιγάντωση του πολυεθνικού κεφαλαίου σε παγκόσμιο επίπεδο και η υπερδιόγκωση του χρηματιστικού κεφαλαίου έναντι του βιομηχανικού και του εμπορικού και η ιδιοποίηση αυτού από μικρές ολιγαρχικές ομάδες έχουν δημιουργήσει όλες τις προϋποθέσεις για την παγκόσμια χρηματιστική «δικτατορία» φεουδαρχικού τύπου.

Η μετεξέλιξη αυτή του καπιταλισμού σε χρηματοπιστωτικό «ζόμπι», όπως το αποκάλεσε ο σπουδαίος μαρξιστής Κρις Χάρμαν, απειλεί, πλέον, όχι μόνο τις εκμεταλλευόμενες τάξεις αλλά ολόκληρες τις κοινωνίες και τον ίδιο τον πλανήτη.

Η βαθύτερη, συνεπώς, αιτία της σημερινής κρίσης πηγάζει από την τάση του καπιταλισμού προς μείωση του μέσου ποσοστού κέρδους από τον νόμο, δηλαδή της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους, που ο Καρλ Μαρξ ανέπτυξε έξοχα και ανέλυσε στο «Κεφάλαιο».

Η πτωτική αυτή τάση του ποσοστού κέρδους αντανακλά μια υπερσυσσώρευση του κεφαλαίου (το οποίο δεν επενδύεται σε παραγωγικούς σκοπούς), η οποία, με τη σειρά της, οφείλεται στον ισχυρό ανταγωνισμό του κεφαλαίου, που οδηγεί σε μια διαρκή εκμηχάνιση της παραγωγής και μια αυξανόμενη υποκατάσταση της ζωντανής εργασίας από σταθερό κεφάλαιο. Η σοβαρή αυτή κρίση στην κερδοφορία του κεφαλαίου, που εκδηλώνεται από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 και μετά, οδήγησε στη γενίκευση και κυριαρχία των πολιτικών του νεοφιλελευθερισμού και σε μια αυξανόμενη χρηματιστικοποίηση της οικονομίας και επέκταση της κερδοσκοπίας, μέσα στο πλαίσιο της επιθετικής παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου.