Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017
ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Κώστας είναι οικονομολόγος. Γεννήθηκε το 1953 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Ήθελε να γίνει Αρχαιολόγος αλλά σπούδασε οικονομικά και διοίκηση επιχειρήσεων. Το 1979 προσλήφθηκε ως Ελεγκτής στην μετά είκοσι χρόνια «δολοφονηθείσα» ελεγκτική εταιρία Arthur Andersen. Από τότε πήρε το δρόμο της επιχειρηματικής οργάνωσης και της πληροφορικής. Άρα τον Αύγουστο του 2011 συμπληρώνει 32 χρόνια έντονης επαγγελματικής εμπειρίας στην πρώτη γραμμή των θεμάτων εκσυγχρονισμού και οργάνωσης των επιχειρήσεων.
Τα τελευταία 22 χρόνια είναι επιχειρηματίας της τεχνολογίας. Έχει εμπειρίες συνεργασίας μέσα από εκατοντάδες εταιρίες και οργανισμούς σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Βρετανία, η Κύπρος, η Ρουμανία, η Τουρκία, η Ιταλία, οι ΗΠΑ, η Βουλγαρία, η Γερμανία και άλλες, όπου λειτούργησε ως προμηθευτής και σύμβουλος υπηρεσιών και λογισμικού.
Για δυο χρόνια υπήρξε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΟΠΑΠ
ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
ηγεσια υπερανω ευθυνων

ΗΓΕΣΙΑ ΥΠΕΡΑΝΩ ΕΥΘΥΝΩΝ

Ως προβληματισμένοι πολίτες (υποθέτω και αγανακτισμένοι συνάμα), έχουμε δικαίωμα να εγείρουμε –πάλι – ερώτημα: οι ταξιτζήδες έχουν δίκιο ή η κυβέρνηση, τώρα μάλιστα που μας πιέζει και ο «τουρισμός».

Όλα ξεκινούν από το γεγονός πως οι πολίτες έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους σε όλους τους θεσμούς. Ναι, είναι αλήθεια πως όποιος έχει μία κάποια δύναμη, την εξασκεί στους δρόμους, στους διακόπτες, στα λιμάνια, στα αεροδρόμια και παραλύει την χώρα. Έτσι έκαναν άλλωστε και ορισμένοι επίορκοι αξιωματικοί με τα τάνκς που διέθεταν. Αλλά η αρχή έγκειται στο ότι κανείς ΠΟΛΙΤΗΣ πλέον δεν εμπιστεύεται κανένα και έχει ΔΙΚΙΟ να μην εμπιστεύεται, αφού το κράτος φέρεται σαν δοβλέτι του Πατισάχ.

Στις μέρες μας, τείνει να κυριαρχήσει η άποψη πως έχουμε βαφτίσει ως “κοινωνία” τον χειρότερο εαυτό μας. Και πως ο καθένας που μετέχει στο «νταραβέρι» έχει κάθε δίκιο να μη θέλει να αλλάξει τίποτα. Αυτό είναι μία ψευδής, παραπλανητική και ύπουλη εικόνα για τον τόπο. Να χρεώνουμε δηλαδή κάθε φορά μία ομάδα συμφερόντων, για τα κακά που συμβαίνουν σε αυτόν τον τόπο. Ως κοινωνία όμως είμαστε μια χαρά, από ηγεσία πάσχουμε. Όταν ένα μαθητάκος σε μία σχολική κοινότητα (παράβαλε ταξιτζήδες) κάνει αταξίες, δεν περιμένεις από το παιδάκι να βάλει μόνο του μυαλό. Περιμένεις από τον διευθυντή του σχολείου, τον Ηγέτη, να βάλει τάξη, να έχει αρχές, να είναι πάνω από τα πράγματα και να προλαβαίνει τις αταξίες των μαθητών του.

Είναι παραπλανητική και αναποτελεσματική η μεθοδολογία να εφευρίσκονται κάθε φορά θύματα στην κοινωνία, στους τουρίστες, στους άρρωστους στα νοσοκομεία, στους φοιτητές, κλπ, που θίγονται από τους ταξιτζήδες, τους φορτηγατζήδες, τους φαρμακοποιούς, τους γιατρούς, τους δικηγόρους, αλλά και τις πισίνες, τα κότερα, το Κολωνάκι, τους αγρότες, τους προνομιούχους της ΔΕΗ, του ΟΤΕ,(η καταγραφή είναι πρόχειρη). Έτσι έχουμε συνεχώς ένα κοινωνικό πειραχτήρι ανάμεσά μας και δεν πέφτει ποτέ ο πυρετός της κοινωνικής αναταραχής. Ποιος ωφελείται και ποιος βλάπτεται;

Δεν μπορεί όμως να έχει τρελαθεί κάθε τάξη και κάθε κοινωνική ομάδα σε αυτόν τον τόπο. Αλλού είναι το πρόβλημα. Απλά η κυβέρνηση στρέφει εκάστοτε τους προβολείς κατάλληλα, ώστε να δείξει ότι ορισμένοι έχουν κοινωνική και εθνική αναλγησία, ζητούν παράλογα πράγματα, «κλέβουν» φόρους, έχουν παράλογες αξιώσεις και δικαιώματα, περνάνε καλά σε βάρος άλλων. Λάθος. Η κυβέρνηση πρώτα πρέπει να μεριμνήσει να αποκατασταθούν οι θεσμοί, και με το παράδειγμά της να απαιτήσει σεβασμό στους Νόμους. Να επιστρέφει εγκαίρως τον ΦΠΑ, να δικάζονται οι υποθέσεις σε μερικούς μήνες, να ελέγχονται εγκαίρως οι φορολογούμενοι, να λειτουργούν τα ιατρεία του ΙΚΑ, να λειτουργεί δηλαδή το κράτος δικαίου ώστε να μη δικαιούται κανείς να κάνει αντίσταση σε ένα φαύλο και άδικο κράτος.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν σε καμία περίπτωση πως τάσσεται κανείς αλληλέγγυος με τον κ. Φωτόπουλο ή τους Ταξιτξήδες ή κάθε άλλη διαμαρτυρόμενη ομάδα. Αλλά ξεκαθαρίζουν αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα, από πού δηλαδή ξεκινάμε για να βρούμε τις πταίει. Καλό είναι δε να το βρούμε γρήγορα, διότι με τα μέτρα που έρχονται, κάθε Έλληνας πολίτης είναι οιονεί σφοδρός αντιρρησίας σε κάθε μέτρο που θα λάβει η παρούσα και η μελλοντική κυβέρνηση.