Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ

Ο Κωνσταντίνος Ανδρέου είναι συγγραφέας.
επαναληψη τησ κωμωδιασ;

ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΚΩΜΩΔΙΑΣ;

Και να μη θέλει κάποιος να ασχοληθεί με το παιχνίδι της μικροκομματικής και μικροπολιτικής καθημερινότητας, όταν τόσο πολλά και μεγάλα προβλήματα έχει να αντιμετωπίσει η χώρα, δεν τον αφήνουν ή επιδιώκουν να μην τον αφήνουν, πρωταγωνιστές και κομπάρσοι του πολιτικού σκηνικού.

Ποιος δεν θυμάται, ανανεωτική αλλά και κλασσική αριστερά, σε όλες της τις εκφάνσεις, να διαρρηγνύει τα ιμάτιά της και να καταγγέλλει σε όλους τους τόνους, ως παιχνίδι εντυπώσεων, κάθε φορά που ο δικομματισμός της μεταπολίτευσης, χρησιμοποιούσε τις εξεταστικές για επικοινωνιακούς λόγους, δηλαδή για να στριμώξει τον αντίπαλο, που ως συνήθως ως αντιπολίτευση ανέβαινε στα κεραμίδια, καταγγέλλοντας εκείνα που ως κυβέρνηση εφήρμοζε.

Τι βλέπουμε σήμερα. Αντί να ακούσουμε μια πειστική πρόταση για το χρέος, που να βασίζεται σε κάποιο επιχείρημα για …ενηλίκους, αντί να μάθουμε όταν η σημερινή αντιπολίτευση γίνει κυβέρνηση, τι θα κάνει με το άρρωστο δημόσιο, με τη βόμβα του ασφαλιστικού, με το χρονίζον και ουδέποτε επιλυμένο φορολογικό, ξαναγυρίζουμε στο ασφαλές και δοκιμασμένο τέχνασμα των εξεταστικών επιτροπών. Φυσικά και με προκάλυμμα ένα εξαντλημένο θέμα, επιχειρείται, αυτή τη φορά από τους πρώην καταγγέλλοντες αυτές τις πρακτικές, να στοχοποιείται ο πολιτικός αντίπαλος για προφανέστατους λόγους, τόσο προφανείς που πολλοί αναλυτές να μιλούν για επικίνδυνη ατραπό που μπήκε η αξιωματική αντιπολίτευση, διακινδυνεύοντας να χάσει μέρος του ηθικού πλεονεκτήματος που έχει ως μη ασκούσα ακόμα την φθοροποιό εξουσία. Πολλοί είναι οι λόγοι που στάθηκαν αφορμή για προαναγγελία εξεταστικής επιτροπής για τα υποβρύχια από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο πρώτος και κύριος να πλήξουν προσωπικά τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Ε. Βενιζέλο, λες και δεν υπήρχαν τόσοι και τόσοι άλλοι πολιτικοί λόγοι της τρέχουσας πολιτικής πρακτικής για να το κάνουν. Απώτερος στόχος φυσικά η σαλαμοποίηση του εναπομείναντος κομματιού του άλλοτε κραταιού κόμματος εξουσίας, με την ελπίδα η μερίδα του λέοντος να διαρρεύσει προς την αξιωματική αντιπολίτευση. Είναι ωστόσο γενική πεποίθηση στους πολίτες, και το έχει αποδείξει και η μέχρι σήμερα εμπειρία, πως  οι επιτροπές αυτές, στο σύνολό τους, ή έμειναν σε επίπεδο εξαγγελίας, ή κατέληξαν σε φιάσκο. Πόσο μάλιστα όταν τις προτείνει η μειοψηφία. Δεν είναι τυχαίο πως ακόμα και μέσα στον ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ, εντείνεται  η γκρίνια για τις προσομοιώσεις της πολιτικής πρακτικής του με όσα κατάγγελλε στο παρελθόν, όπως πρόσφατα η αντίδραση του Μ. Γλέζου για την απομίμηση από το κόμμα του της παλαιοκομματικής κοινοτυπίας περί «κύκλων της Κουμουνδούρου».

Γιατί όμως ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει αυτή την τακτική «της μπάλας στην εξέδρα» αντί να θέτει εδώ και τώρα αλλαγή πολιτικής και κυρίως αλλαγή κυβέρνησης; Μήπως επειδή η πρόβλεψή του για κυβερνητική κατάρρευση το Φθινόπωρο που διανύουμε, δεν επαληθεύτηκε, και τώρα μεταφέρει την εκτίμησή του για μετά τις ευρωεκλογές, αναλόγως μάλιστα και του αποτελέσματος; Ή μήπως βλέποντας πως παρά την υποσχεσιολογία, πολλές φορές στα όρια του παραλογισμού σε σχέση με τις συνθήκες που βιώνει η χώρα, έχει κολλήσει στις δημοσκοπήσεις για επικίνδυνα μεγάλο διάστημα, και φοβούμενος εσωστρέφεια και ξεφούσκωμα, ψάχνει διέξοδο με σπασμωδικές κινήσεις. Ή το χειρότερο! Μήπως δικαιώνει τους πολιτικούς του αντιπάλους ότι στην πραγματικότητα βαδίζει στα τυφλά και δεν έχει επεξεργαστεί σοβαρές και υλοποιήσιμες προτάσεις για τα προβλήματα του τόπου;