Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος είναι επιχειρηματίας.
Επίτιμος Πρόεδρος του ΣΕΒ, Πρόεδρος & Διευθύνων Σύμβουλος της Damma Holdings SA. και ιδρυτής της δεξαμενής σκέψης «διαΝΕΟσις»
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

Latest posts by ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ (see all)

επαναβιομηχανιση αλλιωσ no happy end

ΕΠΑΝΑΒΙΟΜΗΧΑΝΙΣΗ ΑΛΛΙΩΣ NO HAPPY END

Η πραγματική έξοδος από την κρίση, το  περιβόητο φως στην άκρη του τούνελ θα φανεί μόνο αν εμείς αποφασίσουμε να δουλέψουμε σκληρά και σοβαρά για να αναγεννηθεί η παραγωγική βάση της χώρας. Η οικονομία του παρασιτισμού και της αρπαχτής πρέπει να αντικατασταθεί από σίδερα, τσιμέντο και φουγάρα, ώστε να δημιουργήσει δουλειές, παραγωγή και προκοπή. Καλούμαστε να ενώσουμε τη γνώση με το ρίσκο και το κέρδος με την καινοτομία, στην ίδια εξωστρεφή δυναμική.   Οι υπεράνθρωπες προσπάθειες κάποιων επιχειρηματικών εστιών που αντέχουν, δεν αρκούν. Χωρίς παραγωγική βάση, μόλις η οικονομία μας πάρει και πάλι μπροστά, τα ελλείμματα στο ισοζύγιο πληρωμών θα επανεμφανιστούν, οι ανάγκες για δανεισμό θα εκτιναχθούν. Η απαιτούμενη αλλαγή είναι βαθιά, είναι ριζική, είναι καθολική. Και επείγει.

Η πραγματική έξοδος από την κρίση και προς την ανάπτυξη περνάει μόνο από την αναγέννηση της πραγματικής οικονομίας, με αιχμή του δόρατος τη βιομηχανία. Η Ευρώπη των εταίρων μας έχει συνειδητοποιήσει τη σημασία της βιομηχανίας, με την ευρύτερη έννοια του industry. Κι επιχειρεί να πυροδοτήσει μία νέα βιομηχανική επανάσταση για να αναζωογονήσει τη Γηραιά Ήπειρο. Έχει αναγάγει το θέμα της βιομηχανικής πολιτικής σε πρωτεύον για όλη τη χρονική περίοδο μέχρι το 2020. Το Συμβούλιο Κορυφής του Φεβρουαρίου 2014 είναι αφιερωμένο αποκλειστικά σε αυτό το θέμα. Η Ευρώπη επενδύει στη βιομηχανία για να κερδίσει το στοίχημα της ανάπτυξης και της απασχόλησης. Και γι’ αυτό η προώθηση αυτής της πολιτικής θα αποτελέσει κυριαρχικό θέμα κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Προεδρίας.

Το ερώτημα είναι όμως, εμείς τι κάνουμε; Έχουμε άραγε συμβιβαστεί με την ιδέα μιας Ελλάδας χωρίς εργοστάσια, χωρίς βιομηχανική παραγωγή; Έχουμε αποδεχθεί την αποβιομηχάνιση του τόπου σαν να ήταν γραφτό; Στο δημόσιο διάλογο πάντως η έννοια της βιομηχανικής πολιτικής είναι στα αζήτητα, η μέριμνα για την εθνική βιομηχανία δεν αποτελεί μέρος της οικονομικής πολιτικής. Κι ωστόσο θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνεται στους μεγάλους, υπερκομματικούς στόχους. Γιατί χωρίς επαναβιομηχάνιση, δεν υπάρχει πραγματικό happy end για το ελληνικό δράμα.

Πρόσφατα μόλις η κυβέρνηση άκουσε το σήμα κίνδυνου που εξέπεμψε ο ΣΕΒ για την απαξίωση του παραγωγικού μας ιστού. Καθίσαμε μαζί με τον πρωθυπουργό και όλους τους αρμόδιους υπουργούς στο τραπέζι για να δούμε πώς θα κερδίσουμε το χαμένο χρόνο.

Η Ευρώπη στρέφεται στην αναγέννηση του βιομηχανικού της ιστού από άλλο, πιο προχωρημένο σε σύγκριση με εμάς σημείο εκκίνησης. Εμείς έχουμε πολλά περισσότερα να πράξουμε για να λέμε ότι αποκτήσαμε βιομηχανική πολιτική. Στο πλαίσιο αυτό, συμφωνήσαμε να ετοιμαστεί άμεσα ένας Οδικός Χάρτης που θα οριοθετεί τις κατευθύνσεις και προτεραιότητες για να συγκλίνουμε με τη βιομηχανική Ευρώπη. Συμφωνήσαμε επίσης στη σύσταση διϋπουργικής επιτροπής που θα παρακολουθεί και θα συντονίζει τις πολιτικές αυτές. Στο αμέσως επόμενο στάδιο θα ζητήσουμε την επανίδρυση του Συμβουλίου Ανταγωνιστικότητας ώστε να μετατραπεί σ’ ένα ευρωπαϊκό Competitiveness Board, με αντικείμενο την επισήμανση των αποφάσεων και πράξεων του συνόλου της δημόσιας διοίκησης που δημιουργούν προσκόμματα στην ανταγωνιστικότητα της εθνικής μας παραγωγής.

Για να συγκλίνουμε με την Ευρώπη στη βιομηχανική πολιτική, έχουν κρίσιμη σημασία οι προτεραιότητες που θα καθορίσουμε. Θέλω να σταθώ στις κυριότερες από αυτές. Είναι αναγκαίο, λοιπόν:

Να υπάρξει ένα διεθνώς ανταγωνιστικό και διαχρονικά σταθερό φορολογικό σύστημα. Όταν υπέρ-φορολογείται η παραγωγή, η ανάπτυξη γίνεται άπιαστο όνειρο. Ζητούμε τον άμεσο επανασχεδιασμό του συνόλου των φορολογικών διατάξεων με τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα.

Να επιτευχθεί ένα διεθνώς ανταγωνιστικό κόστος ενέργειας. Με το σημερινό κόστος και με τις στρεβλώσεις που επικρατούν στην αγορά, είναι θαύμα που ακόμη λειτουργούν στη χώρα μας ενεργοβόρες βιομηχανίες. Η κυβερνητική ολιγωρία πρέπει να τελειώνει. Το πρόβλημα έχει αναλυθεί, οι λύσεις έχουν διατυπωθεί –μόνο οι αποφάσεις απουσιάζουν, και πρέπει να ληφθούν άμεσα.

Να ανοιχτούν, κατά τα διεθνή πρότυπα, νέα κανάλια χρηματοδότησης, ενώ ταυτόχρονα να συνεχίζεται με γοργούς ρυθμούς η διαδικασία ανασυγκρότησης του τραπεζικού μας συστήματος. Η εξάρτηση από σχετικά κρατικά και ημικρατικά σχήματα και μέτρα δεν επαρκεί. Και η συνεχιζόμενη δυσλειτουργία του ΤΧΣ πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Να μειωθεί δομικά η δημόσια δαπάνη με την κατάργηση ή συγχώνευση των άχρηστων δημόσιων οργανισμών και φορέων που διατηρούνται μόνο από πολιτική δειλία. Μόνο έτσι θα γλυτώσουμε επιτέλους από το δημοσιονομικό βραχνά.

Να προχωρήσει η πραγματική εξυγίανση των δημοσίων επιχειρήσεων, όπου σήμερα από τη μια γίνονται βήματα για να μειωθούν τα συσσωρευμένα ελλείμματά τους και από την άλλη, σχεδόν κρυφά, δημιουργούνται νέα, διαιωνίζοντας τη δημόσια σπατάλη.

Να αποκλειστούν οι δημοσιονομικού χαρακτήρα παρεμβάσεις στον ΠΔΕ ώστε να αποτελέσει ξανά επενδυτικό εργαλείο ανάπτυξης.

Nα υιοθετηθούν νέα κριτήρια στην κατανομή των πόρων του ΣΕΣ για την ιδιωτική οικονομία, με στόχο τη χρηματοδότηση ολοκληρωμένων προγραμμάτων εκσυγχρονισμού και ανάπτυξης των επιχειρήσεων.

Να καταργηθούν οι γραφειοκρατικοί περιορισμοί στην αδειοδότηση και στη λειτουργία των επιχειρήσεων, που αποτελούν κατά κοινή διαπίστωση ένα από τα πιο μεγάλα εμπόδια στην επένδυση.

Να ενισχυθεί η εξωστρέφεια με την υποστήριξη των εξαγωγών με κάθε μέσο (μείωση κόστους που οφείλεται σε φόρους ή διοικητικά βάρη, απλοποίηση διαδικασιών, στήριξη της εξαγωγικής προσπάθειας με χρηματοδοτικά εργαλεία, κλπ.)

Να δημιουργηθεί ένας «ενιαίος χώρος» καινοτομίας, τεχνολογίας και έρευνας μεταξύ επιχειρήσεων, ΑΕΙ και ερευνητικών φορέων, ώστε να ενθαρρυνθεί η καινοτομία.

Επιμένουμε! Το όνειρο της ανάκαμψης και της ανάπτυξης θα γίνει πραγματικότητα μόνο αν στραφούμε αποφασιστικά στην πραγματική οικονομία, αιχμή του δόρατος της οποίας είναι η βιομηχανία. Είναι μια πρόκληση που αφορά όλες τις πολιτικές δυνάμεις και όλους τους παραγωγικούς φορείς. Κι είναι μια απόφαση που πρέπει να πάρουμε τώρα. Είναι θέμα δικής μας θέλησης, δικής μας ικανότητας. Το στοίχημα της νέας, παραγωγικής Ελλάδας πρέπει να το βάλουμε με τον ίδιο μας τον εαυτό –και να το κερδίσουμε κόντρα στο μέχρι σήμερα καθεστώς.