Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης.
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφεί στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal, το οποίο ίδρυσε μαζί με τον Αλφόνσο Βιτάλη.
Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται πιο οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, ως διευθύνων σύμβουλος της Apertus Alveo Communications...
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
αφου δεν πειθουν διατασσουν

ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΠΕΙΘΟΥΝ ΔΙΑΤΑΣΣΟΥΝ

Η αδυναμία της συμπολίτευσης να εξηγήσει και να πείσει την κοινωνία για τις “τομές” που προωθεί σε μείζονα ζητήματα, φάνηκε για άλλη μια φορά στην περίπτωση της πώλησης της “μικρής ΔΕΗ”. Ουδείς εκ των όσων κλήθηκαν να υπερασπιστούν την κυβερνητική “γραμμή” γνώριζε το θέμα σε βάθος. Και σαν μην έφτανε αυτό ακούστηκαν κάποιες γραφικές τοποθετήσεις όπως του Μιχάλη Ταμήλου που δήλωσε πως το ρεύμα δεν είναι κοινωνικό αγαθό, όπως το νερό και πως μπορεί κανείς να ζήσει χωρίς ρεύμα και να ανάβει τη λάμπα όπως παλιά!

Η περίπτωση Ταμήλου συνιστά μια κακή απομίμηση του μοντέλου Άδωνη Γεωργιάδη που αναγνωρίζεται και ελκύει αρκετά στελέχη της συμπολίτευσης. Με μια ουσιώδη διαφορά όμως. Ο πολιτικός λόγος του πρώην υπουργού Υγείας μπορεί να προκαλεί τα κοινά ήθη, πλην όμως είναι συγκροτημένος αφού στηρίζεται σε βαθιά γνώση του κάθε ζητήματος και των λεπτομερειών του, αλλά, το κυριότερο, στην πεποίθηση πως η πολιτική των “μεταρρυθμίσεων” είναι ο μόνος δρόμος για να εξέλθει η χώρα από τη βαθιά κρίση που τη μαστίζει.

Κατά συνέπεια το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό – όπως κάποιοι σκοπίμως θέλουν να το ερμηνεύουν… Το πρόβλημα είναι πρωτίστως πολιτικό. Δείχνει πως όσοι στηρίζουν τη συγκυβέρνηση δεν πιστεύουν ουσιαστικά στην πολιτική που εφαρμόζεται με τις υποδείξεις της Τρόικας (και ως εκ τούτου δεν ασχολούνται με το να κατανοήσουν τα οφέλη που θα φέρουν στη χώρα). Κι αυτό γιατί στην πλειονότητα τους είναι πολιτικοί παλαιάς κοπής που έκαναν καριέρες ασκούμενοι στο σπορ της ψηφοθηρίας εξυπηρετώντας τοπικά (μικρο)συμφέροντα και υπηρετώντας την γνωστή πελατειακή αντίληψη.

Όμως στη νέα ιστορική φάση που διέρχεται η χώρα αυτού του είδους η πολιτική εκπροσώπηση φαντάζει παρωχημένη και αναχρονιστική. Η κοινωνία απαιτεί ανθρώπους που θα μπορούν να εξηγήσουν το γιατί το “καινούργιο” είναι καλύτερο από το “παλιό” και όχι ανθρώπους να προκαλούν το περί δικαιού αίσθημα με τη λογική του «αποφασίζουμε και διατάσσουμε». Επί του προκειμένου για παράδειγμα, η κυβέρνηση αντί να μοιράζει φυλλάδια πολιτικής επιστράτευσης στους απεργούς, να εξηγεί γιατί η πώληση της “μικρής ΔΕΗ” θα ωφελήσει τους καταναλωτές, πόσο θα συμβάλει στην αναπτυξιακή προοπτική της χώρας, πόσο θα ωφελήσει τα κρατικά Ταμεία κοκ.

Στη νέα ιστορική φάση που διέρχεται η χώρα και σε αυτή τη φάση “μετάβασης” σε ένα άλλο μοντέλου ανάπτυξης που βρίσκεται, θα πρέπει να υπάρξουν άνθρωποι που θα μπορούν θα αναδεικνύουν τις πλείστες στρεβλώσεις του οικονομικού μοντέλου που υπήρξε επί χρόνια και τα πλεονεκτήματα του νέου (υπό διαμόρφωση, ακόμα;) οικονομικού μοντέλου που θα τις διορθώσει.

Τέτοιοι άνθρωποι, πράγματι, υπάρχουν ελάχιστοι στο …ρόστερ της συγκυβέρνησης και μοιάζουν απομονωμένοι και περιθωριοποιημένοι να δίνουν μάχη ενάντια στην παγιωμένη “κοινή λογική” των διαφόρων Φωτόπουλων που επικαλούνται το “ξεπούλημα της χώρας” για να διατηρήσουν θέσεις και προνόμια σε ένα κράτος που εδώ και χρόνια χρεοκόπησε.

Η κατάσταση αυτή οδηγεί αναπόφευκτα σε πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Διότι πλέον η κυβέρνηση δεν φαίνεται ικανή να διαχειριστεί τον πολιτικό χρόνο που της απομένει με τρόπο που θα πείθει για τις μεγάλες τομές που έχει ανάγκη ο τόπος, αλλά με τους γνωστούς (παλαιοκομματικούς) τρόπους που έχουν ανάγκη οι παλαιοί κομματικοί μηχανισμοί για να συντηρηθούν. Όμως, τα …ανταλλακτικά συντήρησης αυτών των μηχανισμών έχουν εξαντληθεί – επιταχύνοντας την αποσύνθεση των ίδιων των μηχανισμών…