Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΙΔΕΡΗΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΙΔΕΡΗΣ

Ο Γιάννης είναι δημοσιογράφος. Ασχολήθηκε με την δημοσιογραφία στα 30 του επειδή, όντας άεργος δεν είχε τίποτε καλύτερο να κάνει (όχι ότι έκανε και το καλύτερο…)
Γεννήθηκε το ‘53 στο Δίστομο Βοιωτίας, σε μια άλλη Ελλάδα - στα 18 του αυτός και οι συνομήλικοί του στο χωριό, δεν φαντάζονταν ποτέ πως στη ζωή τους θα είχαν τα λεφτά να αγοράσουν ΙΧ. Όσο για τα νησιά τα ξέραν μόνο από το μάθημα της Γεωγραφίας, ενώ στη γειτονική του Αράχοβα τα μαγαζιά πουλούσαν χειροποίητα χαλιά στους τουρίστες των Δελφών. (μετέπειτα ήρθε ο Ανδρέας με τις επιδοτήσεις και τα δανεικά, το να οδηγείς "μπέμπα" έγινε …«λαϊκό δικαίωμα», ενώ η Αράχοβα έγινε η Μύκονος του χειμώνα και ο Παρνασσός γέμισε σαλέ...)
Εξ αυτού, θαρρεί πως είναι από τους λίγους Έλληνες που δεν ξαφνιάστηκαν με την οικονομική κρίση που ενέσκηψε...
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΙΔΕΡΗΣ
«αλητεσ ρουφιανοι δημοσιογραφοι»

«ΑΛΗΤΕΣ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ»

«Είναι απλώς… αλήτες, ρουφιάνοι δημοσιογράφοι» …«κραύγαζε» από τους τοίχους κεντρικών συνοικιών,  η  ασπρόμαυρη αφίσα που υπέγραφε κάποια «Συνέλευση αλληλεγγύης». Και γιατί είναι τέτοιοι οι δημοσιογράφοι; 

Επειδή, λέει η αφίσα «Στοχοποιούν και διασύρουν αγωνιστές δημοσιεύοντας φωτογραφίες και διαρρέοντα ς «πληροφορίες» –  όπερ οι καταγγελία των αντιεξουσιαστών  της «Συνέλευσης αλληλεγγύης», και οι φωτογραφίες  στις οποίεςαναφέρονται, προφανώς αφορούν τους προσφάτως συλληφθέντες για τρομοκρατία.

Ποιοι  είναι αυτοί οι αλήτες ρουφιάνοι ; Μια ματιά στα ονόματα των δημοσιογράφων που αναφέρει η αφίσα βλέπει κανείς, ατάκτως ερριμμένη,  μια πανσπερμία  που το μόνο κοινό μεταξύ τους είναι ότι όλοι βιοπορίζονται από τη δημοσιογραφία.Κατά τα άλλα βλέπει κανείς πανίσχυρους διευθυντές, πετυχημένους εκδότες, γκόλντεν μπου της τηλεόρασης, χρυσοπληρωμένους και χρυσοκάνθαρους, συνάμα με μεροκαματιάρηδες της ενημέρωσης, από αυτούς που δεν φτάνει ο μισθός τους να πληρώσουν το νοίκι τους!

Ο γράφων ελάχιστους γνωρίζει προσωπικά από τους στοχοποιηθέντες δημοσιογράφους, (δεν λέει συναδέλφους του, αφού δεν είναι και δεν νιώθει συνάδελφος με εκδότες, διευθυντές και γκόλντεν μπου – καθότι, αφενός μικρά τα κυβικά του, αφετέρου περί άλλων τυρβάζει), αλλά μένει ενεός με την κατηγορία (όσο η επαγγελματική πείρα και τα χρόνια του πλέον, του επιτρέπουν να μένει ενεός): Από πότε η δημοσίευση φωτογραφιών  κάποιων που πιάστηκαν με όπλα είναι  ρουφιανιά; Οι συλλήψεις είναι ένα γεγονός. Και αυτό το γεγονός επιβάλλεται να δημοσιοποιηθεί. Αν δεν δημοσιοποιηθεί θα είναι απόκρυψη είδησης, άρα παραπληροφόρηση του λαού – κάτι για τα οποίο συνήθως κατηγορούνται οι δημοσιογράφοι. Τώρα άρχισαν να κατηγορούνται και γιατί δημοσιεύουν γεγονότα! Όπως άρχισαν να κατηγορούνται και γιατί δημοσιεύουν πληροφορίες που παρέχει  η αστυνομία σχετικά με τους αγωνιστές της ένοπλης πάλης (σ.σ. το κατά πόσο οι κουμπουροφόροι – και με βαρύ οπλισμό – νεαροί, είναι οι αγωνιστές που έχουν ανάγκη οι καιροί, είναι άλλο θέμα).

Δεν θα απασχολούσε το γεγονός αν το πρόβλημα περιοριζόταν στην αφίσα κάποιων αναρχικών. Έτσι κι αλλιώς οι κάθε είδους ακραίες ομάδες, πολιτικές, πολιτισμικές, θρησκευτικές, κοινωνικές, ζουν σε ένα δικό τους σύμπαν. Αποτελούν  κλειστά κυκλώματα που διέπονται από μια εσωτερική λογική, την οποία  αναπαράγουν και ανατροφοδοτούν στο εσωτερικό τους,  και η οποία πόρω απέχει από αυτό που ονομάζουμε κοινή λογική.

Απασχολεί γιατί παρότι ακραίο φαινόμενο, είναι ενδεικτικό, ίσως και αντιπροσωπευτικό,  μιας τάσης που αρχίζει να εξαπλώνεται  στο κοινωνικό σώμα σχετικά με την δημοσιογραφία: Εχει αρχίσει να εξαπλώνεται ανεξέλεγκτα μια συλλογική οργή!

Σε δύσκολους καιρούς, όταν ξαφνικά  καταρρέουν και γίνονται συντρίμμια όλα όσα μέχρι τώρα ήταν προφανή και δεδομένα και οικοδομούσαν ένα επιθυμητό προσωπικό σύμπαν, όταν η κοινωνία νιώθει χαμένη, φοβισμένη, ανάερη, αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους στο κρίμα των οποίων θα φορτώσει τις δικές της αμαρτίες. Ετσι αποφορτίζεται και, κυρίως, απενοχοποιεί εαυτόν  για τις δικές της αβελτηρίες, αστοχίες, αμέλειες, ψευδαισθήσεις, αποτυχίες, επιλογές.

Το ξύλο στον Χατζηδάκη, ο προπυλακισμός πριν λίγο  καιρό του Απ. Κακλαμάνη, του Παναγόπουλου,  η στοχοποίηση δημοσιογράφων γατί δημοσίευσαν γεγονότα, δεν είναι πολιτική δράση.

Είναι προεόρτια ανθρωποφαγικών παραστάσεων , που μόλις άρχισαν και έχουν χρονικό βάθος. Προτάσσουν και υποτάσσονται στην άλογη οργή που καμιά σχέση δεν έχει με την τεκμηριωμένη κριτική, την απαίτηση  από κάθε κοινωνική μονάδα ή επαγγελματική ομάδα, να ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις της, να ασκεί το επάγγελμα ή το λειτούργημά της,  με τους  κώδικες ηθικής που αυτό επιβάλει.

Αυτό θα έπρεπε να είναι απαίτηση των κοινωνικών κινημάτων. Αν ήταν από χρόνια, άγρυπνη και άτεγκτη η απαίτηση αυτή, δεν θα φτάναμε ως εδώ…

ΥΓ: γειά σας σύντροφοι  και καλές γιορτές – τώρα αν πω ότι οι γιορτές μπορεί να είναι καλές και με λίγα χρήματα θα με πείτε «εντεταλμένο» και θα με διαολοστείλετε!

Πάντως να φυλάγεστε από όσους χαϊδεύουν τα αφτιά σας, ειδικά από όσους πλέον θα φοβούνται τις μπουνιές σας και μελιστάλαχτα θα αναγνωρίζουν «το δίκαιον της οργής σας»…